Harmony Korine'nin ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddederek, kasırga sonrası harabeye dönmüş bir Ohio kasabasında yaşayan marjinal karakterlerin hayatlarına dair deneysel ve rahatsız edici bir kolaj sunar. Film, belgesel ve kurgu arasında gidip gelen bir tarzla, toplumun unutulmuş kesimlerinin sıkıcı, amaçsız ve bazen şok edici varoluşlarını kayıt altına alır. Senaryosuz çekimler ve profesyonel olmayan oyuncuların performansları, kasabanın çorak ve yozlaşmış atmosferini inanılmaz bir gerçeklikle yansıtır. Karakterler, aralarında evlerinde tavşan avlayan gençler, alüminyum folyo şapka takan çocuklar ve sürekli sprey boya koklayan ergenlerin de bulunduğu, hayatlarını anlamsız rutinlerle geçiren bireylerdir. Korine'nin amacı, izleyiciyi rahatsız etmek ve güzellik ile çirkinlik, komedi ile trajedi arasındaki çizgiyi belirsizleştirmektir. Görsel olarak çarpıcı ve müzik seçimiyle dikkat çeken film, 90'ların bağımsız sinema ruhunun en uç örneklerinden biridir. Gummo, geleneksel bir hikaye anlatımı bekleyenler için zorlu bir deneyim olsa da, Amerikan toplumunun görmezden gelinen yüzüne cesurca bakan, unutulmaz sahneleri ve ham duygusal gücüyle kült statüsü kazanmış bir yapımdır. Seyirciyi pasif konumdan çıkarıp bu yabancı dünyanın içine çeken Gummo, sinemanın sınırlarını zorlamak isteyenler için mutlaka izlenmesi gereken bir filmdir.