Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam, dokuz genç kız ve erkeği bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel ve psikolojik işkenceye tabi tutar. Film, salt şiddet tasviri değil, iktidarın yozlaşması, faşizmin mekanizmaları ve toplumun karanlık yüzüne dair sert bir alegoridir.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve mesafeli bir estetikle bu şiddet manzaralarını sunar, izleyiciyi rahatsız edici bir şekilde pasif bir gözlemci konumuna iter. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliği ve zalimlerin duygusuz otoritesi üzerine kuruludur. Film, görsel şiirsellik ile dayanılmaz vahşet arasında gidip gelir.

'Salò', izlemesi kolay bir film değildir; bir deneyimdir. Sansürlenmiş ve birçok ülkede yasaklanmıştır. İzlenmesi, Pasolini'nin totaliter sistemlere, tüketim toplumuna ve insan doğasının sınırlarına dair son ve acımasız eleştirisini anlamak içindir. Sanatın sınırlarını zorlayan bu film, rahatsız edici gücüyle izleyici üzerinde derin bir etki bırakır ve uzun süre düşündürür. Yalnızca olgun izleyicilere hitap eden bu kült eser, sinemanın karanlık bir köşe taşıdır.